Euphoria movie review
తెలుగు360 రేటింగ్: 2.25/5
తనదైన రోజున ఓ గొప్ప సినిమా తీసి, ఇండస్ట్రీని మళ్లీ తనవైపు తిప్పుకోగల సమర్థుడు గుణశేఖర్. ఈ విషయంలో ఎవరికీ ఎలాంటి అనుమానాలూ అవసరం లేదు. క్రాఫ్ట్ తెలిసి. కథని నమ్మిన అరుదైన దర్శకుడాయన. అందుకే గుణశేఖర్ కమ్ బ్యాక్ ఇవ్వాలని సినీ ప్రేమికులు కోరుకొంటూ ఉంటారు. కొంత గ్యాప్ తీసుకొని ‘యుఫోరియా’ సినిమాతో వచ్చారు గుణ. అంతా కొత్తవాళ్లతో చేసిన ప్రయత్నం ఇది. టీజర్, ట్రైలర్ చూస్తే ఓ సీరియస్ విషయాన్ని గుణశేఖర్ చెప్పబోతున్నాడన్న నమ్మకం కలిగింది. మరి ఆ సీరియస్ విషయం ఏమిటి? గుణ శేఖర్ కమ్ బ్యాక్ ఇవ్వగలిగాడా? తన ఫ్లాపులు, చేసిన తప్పులూ సరిదిద్దుకోగలిగాడా?
చైత్ర (సారా అర్జున్) కి పద్దెనిమిదేళ్లు కూడా నిండవు. ఐఏఎస్ అవ్వాలన్నది తన లక్ష్యం. చదువు తప్ప మరో ధ్యాస ఉండదు. స్నేహితురాలితో సరదాగా ఓ పార్టీకి వెళ్తుంది. అక్కడ ఐదుగురు రాక్షసుల చేతిల్లో అత్యాచారానికి గురవుతుంది. వాళ్లు కూడా మైనర్లే. అందరూ పెద్దింటి బిడ్డలు. వాళ్ల చేతిలో డబ్బు, అధికారం ఉన్నాయి. తమ పిల్లల్ని ఎలాగైనా సరే, ఈ కేసు నుంచి తప్పించాలని చూస్తుంటారు. ఈ ఘాతుకానికి పాల్పడ్డవారిలో వికాస్ (విఘ్నేష్ గవిరెడ్డి) ఒకడు. తల్లి వింధ్య వేములపల్లి విద్యావేత్త. తన ఇంట్లోనే ఓ విష పురుగు పుట్టిందన్న విషయాన్ని సహించలేకపోతుంది. తాను మాత్రమే బాధితురాలి పక్షాన నిలుస్తుంది. పోలీస్ అధికారి జయదేవ్ నాయర్ (గౌతమ్ మీనన్) రంగంలోకి దిగి కేసు దర్యాప్తు చేపడతాడు. దోషులకు శిక్ష వేయడానికి తానేం చేశాడు? ఈ కేసు విషయంలో తీసుకొన్న నిర్ణయాలేమిటి? ఓ తల్లిగా, మరో తల్లి కన్నీటికి వింధ్య ఎలా తుడవగలిగింది? మైనర్ నేరస్థుల్ని ఈ ప్రపంచం ఏ దృష్టితో చూసింది? వాళ్లు ఈ ప్రపంచాన్ని చూసిన దృష్టి కోణం ఏమిటి? అనేది మిగిలిన కథ.
నేరము – శిక్ష.. ఈ యాంగిల్ లో మాత్రమే ఈ కథని చూడలేం. గుణశేఖర్ ఇలాంటి కథకు తనదైన టచ్ ఇచ్చే ప్రయత్నం అయితే చేశాడు. మైనర్లు నేరం చేస్తే అందుకు బాధ్యత తల్లిదండ్రులు తీసుకోవాలన్న కఠిన నిజాన్ని గుర్తు చేశాడు. బిడ్డ తప్పు చేస్తే తల్లి ఎంత ఆవేదన పడుతుందో చెప్పే ప్రయత్నం చేశాడు. నేరస్థులు జైలు గోడల మధ్యే కాదు, సమాజంలోనూ ఉంటారన్న విషయాన్ని చెప్పాలనుకొన్నాడు. నైతికత కూడా చట్టపరిధిలోకి తీసుకురావాలన్న కొత్త ఆలోచన పంచుకొన్నాడు. ఓ మంచి ఉద్దేశ్యంతోనే గుణశేఖర్ ఈ సినిమా తీశాడు. అందులో ఎలాంటి సందేహాలూ అవసరం లేదు. కానీ మంచి సినిమా తీయడానికి మంచి ఉద్దేశ్యం ఒక్కటే సరిపోదు. చాలా చాలా కావాలి. ఆ చాలాలో.. ఈ సినిమాలో ‘కొన్ని’ మాత్రమే అమరాయి. చాలా విషయాలు దర్శకుడి పట్టు దాటి పోయాయి.
సినిమాని మొదలెట్టిన విధానం, కథలోకి లాక్కెళ్లిన పద్ధతీ… కొత్త గుణశేఖర్ని చూపిస్తాయి. ఏ సన్నివేశంలో అయినా దర్శకుడు కేవలం కథే చెప్పాలనుకొన్నాడు. అది మంచి విషయమే. చైత్ర రేప్కి గురైన విధానం, ఆ బాధని తనలో దాచుకోక తల్లిదండ్రులతో పంచుకొన్న సీన్.. గుండెల్ని పిండేస్తుంది. ‘అయ్యో..’ అనే సానుభూతి కలిగేలా చేస్తుంది. వెంటనే మొదలైన ఇన్వెస్టిగేషన్, కోర్టు తీర్పు.. పోలీస్, న్యాయ వ్యవస్థలపై నమ్మకాన్ని కలిగిస్తాయి. ‘చట్టం తన పని తాను చేసుకొపోతే’ ఎలా ఉంటుందో కళ్లకు కడతాయి. నిజానికి ఇంట్రవెల్ దగ్గరే ఈ సినిమా అయిపోయింది. దోషులకు శిక్ష ఎప్పుడైతే ఖరారైందో.. నేరము – శిక్ష అనే కాన్సెప్ట్ కి పుల్ స్టాప్ పడిపోయింది. అయితే అక్కడ్నుంచి గుణశేఖర్ మరో కథ చెప్పాలనుకొన్నాడు. సెకండాఫ్ లో మైనర్ ఖైదీ జైలు జీవితం, తల్లి పడే వేదన. డ్రగ్స్ మాఫియాని పట్టుకోవడానికి పోలీస్ డిపార్ట్ మెంట్ చేసే ప్రయత్నాలూ వగైరా.. వగైరాలతో కథ నడుస్తుంది. ఫస్టాఫ్లో కలిగిన ఇంప్రెషన్స్ ఈ సెకండాఫ్ లో మెల్లమెల్లగా పోతూ ఉంటుంది.
ఫస్టాఫ్ లో కూడా కొన్ని చోట్ల గుణ శేఖర్ బౌండరీని దాటేశాడనిపిస్తుంది. ముఖ్యంగా సీన్ రీ క్రియేషన్ పేరుతో చేసిన హంగామా చూస్తే ‘ఏంటి రేప్ కేసుల్లో కూడా ఇలా జరుగుతుందా’ అనేలా ఉంటుంది. అత్యాచారానికి సంబంధించిన కేసుల్లో సీన్ రీ క్రియేషన్ అనేది ఉన్నా.. ఈ సినిమాలో చూపించినట్టు మాత్రం ఉండదు అనిపిస్తుంది. పురుషాంగానికి సంబంధించిన సీన్ ఒకటి. అసలు ఆ ఆలోచన గుణశేఖర్ కి ఎందుకొచ్చిందో అనిపిస్తుంది. ఓ దశలో నేరస్థులపై సానుభూతి కలుగుతుందేమో అనే భయం కూడా కలుగుతుంది. జైల్ లో ఖైదీల ప్రవర్తన, వాళ్ల పైచాచికత్వం ఈ కథకు అవసరమా? అనేది మరో వాదన. నిజాన్ని `రా`గా చూపించాలన్న తపనలో చూపించకూడని విషయాల్ని కూడా గుణ శేఖర్ చూపించేశాడేమో అనిపిస్తుంది. దాని వల్ల అసలు కథ, గుణశేఖర్ చెప్పాలనుకొన్న విషయాలు పక్కదోవ పట్టేశాయి. భూమిక చేతిలో ఎప్పుడైతే మందు బాటిల్ పెట్టాడో అక్కడే.. సినిమా పూర్తిగా గాడి తప్పేసింది. ఆ తరవాత జరిగే వ్యవహారాలు మన బుర్రకు ఎక్కవు. క్లైమాక్స్ రాసుకొన్న పద్ధతి మాత్రం నచ్చుతుంది. నిజంగా గొప్ప థాట్ అది. కానీ అప్పటికే జరగాల్సిన ఆలస్యం జరిగిపోయింది. క్లైమాక్స్ కి అనుగుణంగా.. ముందు సన్నివేశాల్ని తీర్చిదిద్దుకోగలిగితే బాగుండేది. ఓ గొప్ప క్లైమాక్స్ని గుణశేఖర్ పాడు చేశాడన్న ఫీలింగ్ సినిమా చూసిన ప్రేక్షకులకు కలిగితే అది వాళ్ల తప్పు కాదు.
బాధితురాలిగా సారా అర్జున్ నటన హృదయాన్ని హత్తుకొంటుంది. ఆ పాత్రపై సింపతీ కలగడానికి ఆమె నటన మరింత దోహద పడింది. కుర్రాళ్లంతా కొత్తవాళ్లే. ఈ జంజీ కిడ్స్ ని చూస్తే భయం వేస్తుంది. దాన్ని బట్టి వాళ్లెంత బాగా నటించారో అర్థం చేసుకోవొచ్చు. భూమిక పాత్రని చాలా స్ట్రాంగ్ గా రాసుకొన్నాడు గుణశేఖర్. కానీ సెకండాఫ్లో ఆ పాత్ర గాడి తప్పింది. గౌతమ్ మీనన్కు ఇలాంటి పాత్రలేం కొత్త కాదు. తను చాలా ఈజీగా చేసుకొని వెళ్లాడు. కాలభైరవ పాటలు ఈసారి వర్కవుట్ కాలేదు. తన నేపథ్య సంగీతం కూడా కాస్త లౌడ్ గా అనిపించింది. ఎడిటింగ్ లో కొన్ని జంప్లు ఉన్నాయి.
యదార్థ ఘటనల్ని ఆధారంగా చేసుకొని రాసుకొన్న కథ ఇది. చాలా చోట్ల గుణశేఖర్ రియాలిటీలోనే ఉన్నాడు. కానీ ప్రేక్షకుల్ని యంగేజ్ చేసేలా కథని చెప్పలేకపోయాడు. ఎటు చూసినా ఇదో క్రైమ్ కథ. దాన్ని గ్రిప్పింగ్ గా చెప్పాల్సిన అవసరం వుంది. పిల్లలు చేసిన తప్పుకు పెద్దవాళ్లని బాధ్యుల్ని చేయడం అనే కాన్సెప్ట్ బాగుంది. కానీ.. దాన్నిమరింత ప్రభావవంతంగా చెప్పాల్సిన అవసరం ఉంది. అది ఒకట్రెండు సన్నివేశాలకు, కొన్ని డైలాగులకూ పరిమితం చేశాడు. గుణశేఖర్ లోని మార్పు తాలుకూ ప్రభావం ఈ సినిమాలో కనిపించింది. కానీ అది సరిపోలేదనిపించింది.
తెలుగు360 రేటింగ్: 2.25/5
